انتقاد حامی پزشکیان به بیبرنامگی دولت
رئیس پیشین اتاق بازرگانی ایران و حامی رئیسجمهور که مرداد ماه سال 1403 در حمایت از کابینه پزشکیان نوشت: «بدترینهای کابینه پزشکیان هم یقیناً از بهترینهای کابینه جلیلی، کیلومترها فاصله دارند»؛ روز 15 شهریور 1405 حرف خود را پس گرفت و در سرمقاله «سازندگی» توضیح داد: «باید میان خوشنیتی و توانایی تمایز گذاشت... نگرانی اصلی اینجاست. دو سال گذشته اما هنوز در بسیاری از حوزهها نمیدانیم برنامه عملی دولت چیست».
مرداد 1403، حسین سلاحورزی، رئیس پیشین اتاق بازرگانی ایران در حمایت از پزشکیان و کابینه او با انتشار پیامی در شبکه ایکس نوشت: «بدترینهای کابینه پزشکیان هم یقیناً از بهترینهای کابینه جلیلی، کیلومترها فاصله دارند»؛ سپس همه را به صبر استراتژیک دعوت کرد و ادامه داد: «از منظر کمک به توسعه ایران. این بار این ملت است که به صبر استراتژیک نیاز دارد...».
یک سال پس از تعریف و تمجید از رئیسجمهور منتخب و کابینه او، صبر استراتژیک سلاحورزی تمام شد و طی یادداشتی در روزنامه «اعتماد» به پزشکیان تاخت. رئیس پیشین اتاق بازرگانی ایران در آبان 1404 ذیل تیتر «دولت گوش دارد اما دست ندارد» نوشت: «در اغلب این روزها در دفتر رئیسجمهور و معاون اول و وزرا، یکی پس از دیگری جلسه برگزار میشود... وقتی جلسه تمام و درها بسته میشود، هیچ چیز تغییر نمیکند. این دقیقا مسئله امروز دولت پزشکیان است».
وی در ادامه یادداشت اضافه کرد: «هر مسئله به جلسه بعد موکول میشود، هر کارگروه به کمیته جدید ارجاع میدهد و هر کمیته برای خود دبیرخانهای تازه میسازد. در نتیجه، دولت پر از گفتوگو است، اما کم از اقدام».
رئیس پیشین اتاق بازرگانی ایران همچنین هشدار داد: «اگر جلسات همچنان جای عمل را بگیرد و گفتوگوها بدون تصمیم بمانند، این دولت نیز در صف دولتهایی قرار میگیرد که «میخواستند، اما نتوانستند».
حدود یک سال پس از این یادداشت، طاقتِ سلاح ورزی طاق شد و این بار از روزنامه «سازندگی» برج و باروی پزشکیان را هدف قرار داد.
سلاحورزی در تاریخ 15 شهریور 1405 ذیل تیتر «فقط گوش شنوا کافی نیست» نوشت: «دولت در نیمه راه، دیگر نمیتواند همه ضعفها را به گذشته و بحرانها نسبت دهد». وی در ادامه با اشاره به اینکه «اداره کشور مسابقه یافتن بهترین پیشنهاد نیست، هنر دولت این است که از میان راههای پرهزینه و ناقص، کمهزینهترین و عملیترین را برگزیند» افزود: «دعوت از مردم و کارشناسان برای ارائه راهحل، زمانی معنا دارد که دولت سازوکاری روشن برای تبدیل نظر به تصمیم داشته باشد».
سلاح ورزی در ادامه دولت را به عملگرایی دعوت کرده و نوشت: «پیشنهادها کجا بررسی میشوند؟ چه کسی میان گزینههای متعارض داوری میکند؟ کدام دستگاه مسئول اجراست؟ نتیجه در چه زمانی سنجیده خواهد شد؟ و اگر برنامه به نتیجه نرسید، چه کسی مسئولیت آن را میپذیرد؟ اگر پاسخی برای این پرسشها وجود نداشته باشد، «ما آماده شنیدن هستیم» بهتدریج از یک فضیلت به پوششی برای تعلل تبدیل میشود».
رئیس پیشین اتاق بازرگانی در ادامه افزود: «نگرانی اصلی اینجاست. دو سال گذشته اما هنوز در بسیاری از حوزهها نمیدانیم برنامه عملی دولت چیست، مسئول مستقیم هر ناکامی کیست و چرا مدیر یا سیاستی که نتیجه نداده همچنان بدون ارزیابی جدی ادامه پیدا میکند. از ترمیم تیم اجرائی، بازنگری در برخی سیاستها و کنار گذاشتن شیوههای آزموده و ناموفق نیز نشانهای متناسب با ابعاد مشکلات دیده نمیشود»؛ سپس نوشت: «باید میان خوشنیتی و توانایی تمایز گذاشت».
8 مهر 1403، «حشمت. ف»، نماینده ادوار مجلس و رئیس پیشین کمیسیون امنیت ملی در گفتوگو با «خبرآنلاین» گفت: «۷۰ درصد از اعضای کابینه پزشکیان به او رأی نداده بودند و حتی برخیها هم توهین کرده بودند، همین نوعی دلسردی ایجاد کرد عدهای که دنبال پست نبودند از جمله شخص بنده گفتیم ایشان گفته وفاق ملی یک فرصتی به وفاقش بدهیم».
شهریور 1405، حدود 2 سال بعد از این مصاحبه، فرصتی که «حشمت.ف» به پزشکیان داده بود تمام شد و رئیس پیشین کمیسیون امنیت ملی در گفتوگو با وبسایت «جماران» به سیاستهای دولت تاخت.
«حشمت.ف» در تشریح اینکه «دولت وارونه عمل میکند» گفت: «هدف جنگ اقتصادی آمریکا، فشار از پایین است؛ یعنی انتقال بحران به مردم تا جامعه برای پذیرش خواستههای آمریکا، به حاکمیت فشار وارد کند. در چنین شرایطی، دولت آقای پزشکیان به جای اینکه به قاچاق ۲۵ میلیون لیتر بنزین پایان دهد، از گرانی بنزین صحبت میکند. یا به جای اینکه به دنبال منابع لازم برای افزایش رقم کالابرگ باشد و این مبلغ را از جیب مفسدین اقتصادی و تراستیها تامین کند، به مردم فشار میآورد». پس از گذشت دو سال، حامیان پروپا قرص دولت که همگان را به «صبر استراتژیک» و «دادن فرصت به وفاق» تشویق میکردند، اگر در صف مخالفان نباشد دستکم در جمع منتقدان جدی قرار دارند و در نوشتههای خود مواضع و حمایتهای پیشین را نقض میکنند. تغییر موضع حامیان در پی «درجا زدن دولت» به قول سلاحورزی و «وارونه عمل کردن کابینه» به اعتقاد «حشمت.ف»، بار دیگر این واقعیت را آشکار میکند که مدعیان اصلاحات، هنگام حمایت، خود را شریک پیروزی دولت میدانند اما هنگام پاسخگویی، در جایگاه منتقد مینشینند؛ تا هم از سرزنش افکار عمومی در امان بمانند و هم تبعات حمایت از یک کابینه کمتحرک دامنشان را نگیرد. رنگ عوض کردن حامیان دیروز و معترضان امروز و تغییر موضع این جماعت، بیش از آنکه تمرکز دنبالکنندگان را به نقد دلسوزانه معطوف کند، این سؤال را پیش میکشد که حامیان دیروز دولت چه زمانی قرار است مسئولیت حمایت خود را بپذیرند؟